kavita

घटक मोठा समाजाचा शिक्षक, करीत ज्ञान प्रदान,ज्ञानाच्या जोडीने घडावी ते मोठे प्रधान, सर्वांचे सर्वात पहिले शिक्षक असत तयांची आई,बापाच्या ही मार्गदर्शनाने होई आयुष विठाई, चरित्र घडावे आपले शिक्षक जणू एक अलंकार,बने शिष्य तयांचे नंतर समाजाचा आधार, जे मुल असे विद्याहीन तयासी देई कोण आधार,विद्याहीन आधारहीनं होई आयुष व्यर्थ सार,,~भार्गव

आली सायंकाळ, झाले आकाश सोनेरी,सूर्य निरोप घेता घेता आले चंद्र डोक्या वारी,, वेळ असे सांध्याची, मन आकाश करे प्रसन्न,चालला आता सूर्यदेव सोडुनी त्याचे आसन,, सायंकाळ नंतर येई कालरात्री ची वेळ,दाखावे मग चंद्र चांदण्या आकाशातील खेळ,, भ्रमण करे हा सूर्यभावती ही आपली वसुंधरा,घटक असत सर्व लोकांचे, दिसे अती सुंदरा. ~bhargav

अथांग पसरला हा नीलसागर ह्या वसुंधरे वारी,नाचे पाणी समुद्राचे ह्या धरणीवरी,, पोसे मानव हा समुद्र बनुनी रोजगार,ह्या अथांग समुद्रास लागे सोन्याची किनार,, समुद्राच्या डोक्यावरी पसरे पंख हे पाखरे,जीवन दाई वायू ने उंच भरारी ते भरे,, चांदीच रेतीत भासे शिंपले, जणू सुंदर मणी,करे वर्णन समुद्राचे मी मझ भाषेतूनी. ~भार्गव

लखलखता तो सूर्यदेव, करे समस्त संसार प्रखर,पण मावळताना तोही लाजे, दिसे आणखी सुंदर, मावळल्यावर आकाशात येते चंद्र चांदणे,कालरात्रीत चमकून सजवे आकाशी आंगणे, त्या आकाशाच्या खाली, समुद्र करीत असे गीत सादर,रूप त्याचे अफाट सुंदर, असे अनेकांचं ते घर, गात असत सुरेल समुद्र,सुंदर दिसे नजारे,मावळत्या सूर्याची किरणे चमकवते त्याचे किनारे. ~bhargav